Familia, lagun, maitale eta gainontzeko kuxkuxeroak,
hau da azkena, bizi nituelako, bertako azkenak. Etxetik idaztea ezberdina da, nostalgia puntu batek baldintzatzen bainau. Halere irrifarrez kontatuko dizkizuet. Ta ze demontre, milesker, irakurri nauzuelako orain artean, neure buruarekin soilik abiatu banintzen ere bakarrik utzi ez nauzuelako, eta askok, azken atal hau eskatu didazuelako; eskerrik asko denoi.
Taupo utzi ta autobusera abiatu nintzen, Tauranga-ra joateko. Tauranga Bay of Plenty-n dago, Zelanda Berriko kiwi (fruiten) %85a ekoizten den eskualdean. Autobus txiki batean gidari xahar hark bidaia alaitu zigun. Taupo-tik Rotorua-ra, ta leihoak itxita izanda ere usaindu genuen arrautza ustel usaina. Ta handik Tauranga-ra. Autobus geltokian azaldu zen Tina, bere kotxe berriarekin, hoi den buga neska! Tina orain han bizi da kiwi-industrian lanean. Eta hurrengo egun parean, pasiatu, kiwimuseoa ikusi, bere pixukideekin parre ugari egin, bere pixukideek harrapatutako arraina jan, eta kiwifruta, kiwifruta ta kiwifruta artian bizi ginen. Ze ona. Ta gau batian atera ginen zerbeza edatera, ohitura ez galtzeko, ta ikusi genuen inoiz ikusitako amona dantzari katxondaena. 70 urte erraz, eta danoi egurra ematen zigun. Hori bizipoza, granma!
Laster arte Tina! eta berriz ere, autobusera. Ta arazotxoa. Autobus gidariak esan zidan zerrendan ez nengoela eta ezin nuela autobusera igo. Ze amorrua! nik dena ondo egin nuelakoan... abiatzear zirela ohartu zen zerrenda aurreko egunekoa zela, eta beraz normala zela ni han ez egotea. Gora beraz. Gidariaren profesionaltasunaz duda-mudan, ta une batzutan, beldurrez. Bere "bro" maoria alboan zuela blablabla ari zen, eta pentsatzen nuelan, errebueltak eta errebueltak ez zirenak hartzeko zuen moduagatik, ez zuela prexixamente kafesnia gosaldu. Baina tira, bueltan bueltan iritsi ginen Auckland-era. Goiz nenbilen; arratsaldean geratu nintzen Logan-ekin, Zelanda Berriko nere lehen egunetan ezugutu nuen kiwilagunarekin, eta eguerdia zenez, kafea edan, bazkaldu eta zerbezatxo bat edatea bururatu zitzaidan, ez bainekien noiz iritsiko ote zen. Eta bi, hiru, eta hortik aurrera, galdu nuen kontua. Eta iritsi zen eta animatu zen bera ere. Oso pozik hartu genuen ferry-a, Waiheke irlaruntz.
Waiheke paradisua da.
Logan-ek parke natural batean egiten du lan, Dan-ekin batera. Eta John, Eve eta beste zenbait bolondresak dira. Eta ni ere izan nintzen, bolondresa, 5 egunez. Txantxetan edo ez, inoiz Whakanewha parketik pasa den bolondres okerrena izan omen naiz. Noski, atxurrian metro bat in eta 5 minutu parrez pasatzen nituelako, gutxienez. Eta John zaharran istorioak ulertzeko kontzentrazio handia behar nuelako, je je. Eta hain txarra nitzanez, esan beharrik ez, motozerra-ra hurbiltzen ez ziatela uzten, badaezpada. Beraz han ibiltzen nintzan "guraiziakin" zuhaitz adarrak mozten. Eta lanostian, hondatzan bainatu, Waiheke esploratu, eta zerbeza edan. Haiek bai egun ederrak!
(Kamara hil zitzaidan eta argazkirik ez daukat; ea baten batek bidaltzen dizkidan...).
Eta berriz, ere agur batzuei, ta besteei, gero arte. Banoalako Northland-era. Azken bidai zatia, Aotearoan barna.
Auckland-en Logan eta biok parrandatxo "olinpikoa" egin genuen (besterik gabe, zerbeza inguruan geundela, olinpiar jokoen sarrera ekitaldia ikuste aritu ginelako :P). Biharamunean, autobusaren zain nengoela zenbait ezagunekin topo egin nuen; Rutger herbeeretarrarekin ta Cathy kiwiarekin, adibidez. Nere autobuskideen artean denak ziren berriak, eta denak, oso jatorrak.
Berriz ere, road trip-a. Oaringoa egun gutxitakoa, baina ez bestea baino kaskarragoa.
Pahia-runtz gindoazen. Bidean izena gogoratzen ez dudan herri batean gelditu ginen. Komun dotore batzuk bisitatu genituen (arte lana ze hura, eta komun guztietan bezela, norberak bere "arte lana" utzi zezakeen), eta herri horretako festa bezezi batez ere goxatu genuen; herri erditik trena, txaranga eta guzti, eta nola ez, kiwi-ek lekuoro jartzen duten bezela, han ere, "happy birthday Gabriel!", baten bati eguna alaitzen ari zirela zirudien.
Iritsi ginen Paihia-ra, Bay of Islands-era. Eta berehalaxe apuntatu ginen izurdeak ikusteko itsasuntzi-pasia batetara. Bai, izurdeak, ikusi genituen, eta nik baita gorriak ikusi ere; zeharo zorabiatu nintzen, eta itsasoari bueltatu nion berea zena: itsasontziratu aurretik jan nuen "fish and chips"a. Eta paisaia, zoragarria (baita zorabiagarria ere). Egunari geratzen zitzaiona osasuna errekuperatzen pasa nuen.
Ta hurrengo egunean... oh la la hurrengo eguna. Eguzkia sekula baino indartsuago azaldu zen ortzemugan, ta igo ginen "Ninety mile beach-era eramango gintuen autobusera, Iparraren iparrera! eroetan eroena zen gidariarekin, bai horixe! 60 urte pasa, itxuraz osasunez betea ta ahoan beti irrifarrea. Behar bada, inoiz bizi dudan egoera surrealistenak biziko nituen egunean egin nuen salto autobus hortara igotzean. Hasi ginen ba joaten ta joaten, ardiak eta paisaia ederrak pasa ta pasa, ta iritsi ginen benetan 64 baino ez dituen "90 milla luzeko hondartzara". Here we go... hondartzan autobusez, eta jarri zuen gidari eroak "Bonanza"ko musika, eta hasi zen azeleratu eta frenatzen, bazirudien zaldian gindoazela! eta gero, hegan egin ezin duten txorien atzetik autobusean, abusatzen, a ze parreak! ez dakitenak sartzen omen dira beraien kotxeeekin, eta hondaratzen omen dira... ikusi genuen kotxe-eskeletoren bat, "hilerri" hartan.
Eta hola eta hola, hartu genuen eskubitara eta sartu ginen, duna eremu batean. Autobusetik jaitsiarazi gintuen, eta autobuseko maleterotik bakoitzari paipo bana atera zigun. Duna erraldoietatik behera irristan ibili ginen, gazte ta atsoak! ze paaaaaaaaaaaaaaarre!!!
Eta holako subidoia eta gero, pixkat erlaxatzeko, Cape Reinga-ra joan ginen, ipar-iparrera, Tasman itsasoa eta ozeano Barea elkartzen diren puntura. Hori da haserrea zutena bi itsasoek! maila ezberdinetan omen daude, eta beraz, elkartzen beraien mailak orekatzen direlako sortzen omen dira holako zurrunbiloak. Han ere topatu nuen itsasargia, hutsik...
Eta bueltan, kauri zuhaitz baso bat batean gelditu ginen. Zuhaitz erraldoi eta heze artean ibili eta ilundu zuen egunak, eta Paihia-ra itzuli ginen.
Asko alde egin zuten autobusean. Eta gu, gelditu ginenak, eguzki ederra eprobetxatzea pentsatu genuen. Eta gogoz nengoelako aspalditik, eta lagun mexikar bat ere konbentzi nuenez, alokatu genituen piraguak, eta bueltaka ibili ginen irlen badian; Rusell-era, beste urjauzi batzuetara... ederra! eta nahigabean, ilundu zuen egunak berriz ere. Eta gutxi ginen ostatu eder hartan, eta eman genituen orduak gure kontuekin. Ilunegi egin arte.
Eta horrela, gure neska kuadrilak Waitangi-ra joatea erabaki zuen. Han ingelesek eta maoriek "tratua" egin zuten etxea ikusi genuen. New Zealand-en "hasera" edo. Dominazio baten jarraipena edo... ez dakit ba zer esan.
Euri egunak hasi ziren eta guk autobusa hartu genuen Auckland-era bueltatzeko.
Hurrengo egunean Stefi eta Venathi-rekin aspaldian joateko gogoa nuen "One tree hill"era joan ginen. Hau ere eremu bolkanikoa da eta bere garaian maorien asentamentua zen. Oraon "No tree hill" deitzen diote, zuhaitzik ez dagoelako. "Women's power" egun totala izan zen hura, baina maliziarik gabea, hehehe.
Eta agur esan nien. Hurrengo egunean banuen zeregina. Deanna bisitatu behar nuen. Izebaren etxekolanak betetzeko. Eta horrela ezagutu nuen, Filipinetatik NZ-ra emigratzen duen familia baten istorioa. Eta gauen, berriz, kiwi-kiwiena; Janine eta beste lagun kiwi batzuekin aritu ginelako zerbeza batzuen bueltan beraien "overseas" esperientziei buruz hitz egiten.
Hurrengo egunean itzuli zen Logan Waiheke-tik. Eta hurrengoan joan ginen Rangitoto-ra; Rangitoto Auckland parean dagoen sumendia da. Berriz ere izan ginen zortedunak; eguzkiak aurpegia besterik ez baizigun eskaini. Irlatik bueltan, kiwinazionalismo pittin bat; aritu ginen taberna batean arrauna ikusten, kiwiek hainbeste domina atera zituzten aldi hura zen. Logan-ek zeukan subidoia... frexkatzeko zerbeza batzuk erori ziren eta erortzen hurrengoak gu izan ginen...
Azken* eguna Auckland-en. Igandea. Euria. Grazia ere baduela, munduko beste puntako errealitatera pixka bat jaistea. Zer egiten dugu igande euritsutan? zinera joan, zinera. "The Bank Job" ikustera.
Eta orain bai, bukatu da. Banoa etxera bueltan.
Agur kiwifriend ta bidean aurkitutako guztiei.
Errealitate berezi harri.
Ta irrifarrez, bizitakoa ezin ederragoa izan delako.
Eta badatorrena ere oso estimu dudalako.
Kia Ora!
martes, 26 de agosto de 2008
viernes, 1 de agosto de 2008
Iuju familia, lagun, maitale eta gainontzeko kuxkuxeroak,
Uste nuen idatzi behar nuela inoizko testurik tristeena, hemen nagoenetik. Baina egunaren kolorea izango da; astebete inguru daramat "pixkat gaixo" eta Zelanda Berriko zerua ere nahiko goibel dago, oso goibel ez esatearren. Uholdeak dira hemen. Dena dela, hemen jartzeko argazkiak aukeratzen ari naizen bitartean konturatu naiz agian gaur ez ditudala betaurrekoak ondo garbitu eta ez direnak pentsatzen ari naizela. Halaxe da.
Argazkiak begiratzen ari naizela konturatu naiz, osasunez pattal xamar egon arren eta bestetan baino aktibitate maila baxuagoa izan arren, sekulako astea pasa dela. Gertatzen da, bidaia luzean, denetik pasatzea. "Aste lasaia" deituta oso konforme geratzen naiz.
Hego irla, majikoa, utzi izanak ere igual izango du bere eragina! Ipar irlan nago berriz ere, Taupo-n.
Azkeneakoa Stewart irlako abenturena izan zen. Berriz ere bueltatu ginen Queenstown-era (ez negoen oso motibatuta: lekua oso ederra da baina jendez gainezka dago, eski garaia dela eta). Halere, oso borobil joan zen; gogoa banuen hango mendibuelta bat egiteko, eta banindoala, Magali eta Kruger elkartu zitzaizkidan. Bidean elurra ere egin zigun, eta sekulako paisaia ederra izan genuen tontorrean. Gainera, han Martin topatu nuen berriz. Ederra izan zen, egun parea. Agur garaia ere izan zen. Magali, Nina eta hirurok Dunedin-era joatea erabaki genuen, zenbait han geratu ziren, eta beste gehientsuenak Christchurch-era abiatu ziren.
Eta gu, esan bezela, Dunedin-era.
Nina oso dibertigarria da, eta kontatu zigun Dunedin-en txokolate eta zerbeza fabrika zegoela, eta biak ikus genitzazkela... latza! Iritsi eta berehala txokolate fabrikara joan ginen. Lanean ari ez zirenez, ez zen hain ederra izan, eta esatea oso ondo dagoen ez badakit ere, departamenduak ze solairutan zeuden kartela ikusi nuenean "bertigo" pixka bat sartu zitzaidan, lanari bertigoa... halere shock-a pasa zait eta etorriko dena gogoz hartu dudalakoan nago. Baina hori, etorriko da. Txokolate pila bat oparitu zizkiguten, noski. Ta atzo jan nuen azkenengoa, ama.
Beitu ze piura:
Ta lantegia, Cadbury txokolateak:
Halere, eta igual zerbeza txokolatia baino gehio gustatze zaigulako (edo igual bai izango da), hurrengo egunian Speight's zerbeza lantegira joan ginan. Han bai pasa genula "pipa"!
Dana gizonduta ibili nitzan, beira:
Eta erakusketa interesgarrian ondoren, zerbeza dastaketa. Gu azken aurreko taldian ginan, baina gure taldiakin ta azkeneko taldiakin utzi ziguten "kanitak" hartzen. Oso egoera xelebria zan: "kasualitatez" azken taldeko gehientsuenak Dunedin bertakuak zian. Ba noski, hemengo zerbezeruak bai jakin txikiteatzen! barra libre!
Argazkia oso txarra da baina ezin nun besteik in...
Danak pertsonaje batzuk zian, andre ta gizon, gure izenak galdetu ta galdetu, bat bea ere ez zan sekula ezertaz gogoratzen! batek galdetu zian ea zein zan nere lanbidea. Ta erantzun nion. Ta esan zian, beak uste zula, ni _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ nitzala. Zeuek asmatu. Pista bat, "P"-kin haste da, ta egun hartan ez neraman ez supereskote ez minigonaik. Nahiko xelebria izan zan, esan ondoren, parrez lehertzen hasi baizan, ume txiki bat bezela. Oso xelebriak beti, kiwi hauek.
Gero "nahi gabe" gayles party batian aterrizatu genun, ez oso luzeako.
Ta hurrengo egunian, kotxia alkilatu ta Otago penintsulara joan ginan. Ederra. Berriz ere, ez genun pinguinoik ikusi, baina bai fokak (beti bezela), eta ardiak, nola ez. Beira-beira...
Eta ostatuan, sorpresatxoa:
Guiness errekorren arabera, aldapa hau omen da munduko "enpinatuena". Baldwin Street:
Nina eta Magali-ri agur esan eta nere bidea bakarrik segitzeko erabakia hartu nuen. Christchurch-era joan nintzen, Hego irlako hiririk handienera. Han lasai-lasai egotea zen asmoa, pixkat pattal bainenbilen. Eta hortarako, bizikleta alokatu nuen, eta hiria ikusi.
Hemen ere jende xelebre franko. Xake erraldoira jokatzen pare bat txirrindulari, eta Biblia altabozez oihukatzen pare bat edadetu:
Eta senarra daukadanerako, denda aproposa...
Eta Christchurch-etik, Akaroa-ra joan nintzen. Ederra, herria. Frantsesen kolonia, Zelanda Berria. Kaleetan marsellesa bakarrik falta zen, bozgorailuetatik... eta han itsasargi ederra topatu nuen, baina han ere, itsasargi zaintzailea falta!
Eta handik, Kaikourara. Eta hasi zuen euriak, eta etorri da uholdea, eta han geratu ginen, Kaikourako ostatuan, ezin balerik ikusi. Beste batean izan beharko du. Kaikoura nahiko in-prezionantea iruditu zitzaidan: bazirudien mendi elurtuak itsasoari desafio egiten ziola!
Eta horrela, ezin Kaikoura-tik Picton-era joan, eta ezin berriz ere Ipar irlaratzeko ferry-a hartu. Agian berak ere sentituko du, niganako erakarpena, Hego irlak... ni behintzat txundituta utzi nau.
Eta berriz ere Wellington-era, eta handik etorri naiz berriz Taupo-ra. Eta bai, ausartu naiz, hegazkinetik salto egitera. Ausartu, bai, baina eguraldiak ez dit utzi. Eta bihar Tauranga-ra noanez Martina bisitatzera, ba ez dut egingo. Ideia egiteko, hemen nere zakupatata itxura, hor goian hotz egiten omen du, eta badaezpada ere, motxilaka erropa jantzi det:
Ez zait hain iluna atera, ez? bizitzaren optikoek badute zeresana honetan. Eta horrela hasten da bidaiaren bigarren zatia, motzagoa, azken laurdena; "road trip"-a alde batera utzi eta pixka bat egonean egotera, honekin eta harekin. Eta denbora eta gogorarik geratzen bada, Iparrararen iparra bixitatzera. Baina hori, etorriko da.
Ondo bizi!
Gg
PS Argazki gehigo, coming soon!
Uste nuen idatzi behar nuela inoizko testurik tristeena, hemen nagoenetik. Baina egunaren kolorea izango da; astebete inguru daramat "pixkat gaixo" eta Zelanda Berriko zerua ere nahiko goibel dago, oso goibel ez esatearren. Uholdeak dira hemen. Dena dela, hemen jartzeko argazkiak aukeratzen ari naizen bitartean konturatu naiz agian gaur ez ditudala betaurrekoak ondo garbitu eta ez direnak pentsatzen ari naizela. Halaxe da.
Argazkiak begiratzen ari naizela konturatu naiz, osasunez pattal xamar egon arren eta bestetan baino aktibitate maila baxuagoa izan arren, sekulako astea pasa dela. Gertatzen da, bidaia luzean, denetik pasatzea. "Aste lasaia" deituta oso konforme geratzen naiz.
Hego irla, majikoa, utzi izanak ere igual izango du bere eragina! Ipar irlan nago berriz ere, Taupo-n.
Azkeneakoa Stewart irlako abenturena izan zen. Berriz ere bueltatu ginen Queenstown-era (ez negoen oso motibatuta: lekua oso ederra da baina jendez gainezka dago, eski garaia dela eta). Halere, oso borobil joan zen; gogoa banuen hango mendibuelta bat egiteko, eta banindoala, Magali eta Kruger elkartu zitzaizkidan. Bidean elurra ere egin zigun, eta sekulako paisaia ederra izan genuen tontorrean. Gainera, han Martin topatu nuen berriz. Ederra izan zen, egun parea. Agur garaia ere izan zen. Magali, Nina eta hirurok Dunedin-era joatea erabaki genuen, zenbait han geratu ziren, eta beste gehientsuenak Christchurch-era abiatu ziren.
Eta gu, esan bezela, Dunedin-era.
Nina oso dibertigarria da, eta kontatu zigun Dunedin-en txokolate eta zerbeza fabrika zegoela, eta biak ikus genitzazkela... latza! Iritsi eta berehala txokolate fabrikara joan ginen. Lanean ari ez zirenez, ez zen hain ederra izan, eta esatea oso ondo dagoen ez badakit ere, departamenduak ze solairutan zeuden kartela ikusi nuenean "bertigo" pixka bat sartu zitzaidan, lanari bertigoa... halere shock-a pasa zait eta etorriko dena gogoz hartu dudalakoan nago. Baina hori, etorriko da. Txokolate pila bat oparitu zizkiguten, noski. Ta atzo jan nuen azkenengoa, ama.
Beitu ze piura:
Ta lantegia, Cadbury txokolateak:
Halere, eta igual zerbeza txokolatia baino gehio gustatze zaigulako (edo igual bai izango da), hurrengo egunian Speight's zerbeza lantegira joan ginan. Han bai pasa genula "pipa"!
Dana gizonduta ibili nitzan, beira:
Eta erakusketa interesgarrian ondoren, zerbeza dastaketa. Gu azken aurreko taldian ginan, baina gure taldiakin ta azkeneko taldiakin utzi ziguten "kanitak" hartzen. Oso egoera xelebria zan: "kasualitatez" azken taldeko gehientsuenak Dunedin bertakuak zian. Ba noski, hemengo zerbezeruak bai jakin txikiteatzen! barra libre!
Argazkia oso txarra da baina ezin nun besteik in...
Danak pertsonaje batzuk zian, andre ta gizon, gure izenak galdetu ta galdetu, bat bea ere ez zan sekula ezertaz gogoratzen! batek galdetu zian ea zein zan nere lanbidea. Ta erantzun nion. Ta esan zian, beak uste zula, ni _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ nitzala. Zeuek asmatu. Pista bat, "P"-kin haste da, ta egun hartan ez neraman ez supereskote ez minigonaik. Nahiko xelebria izan zan, esan ondoren, parrez lehertzen hasi baizan, ume txiki bat bezela. Oso xelebriak beti, kiwi hauek.
Gero "nahi gabe" gayles party batian aterrizatu genun, ez oso luzeako.
Ta hurrengo egunian, kotxia alkilatu ta Otago penintsulara joan ginan. Ederra. Berriz ere, ez genun pinguinoik ikusi, baina bai fokak (beti bezela), eta ardiak, nola ez. Beira-beira...
Eta ostatuan, sorpresatxoa:
Guiness errekorren arabera, aldapa hau omen da munduko "enpinatuena". Baldwin Street:
Nina eta Magali-ri agur esan eta nere bidea bakarrik segitzeko erabakia hartu nuen. Christchurch-era joan nintzen, Hego irlako hiririk handienera. Han lasai-lasai egotea zen asmoa, pixkat pattal bainenbilen. Eta hortarako, bizikleta alokatu nuen, eta hiria ikusi.
Hemen ere jende xelebre franko. Xake erraldoira jokatzen pare bat txirrindulari, eta Biblia altabozez oihukatzen pare bat edadetu:
Eta senarra daukadanerako, denda aproposa...
Eta Christchurch-etik, Akaroa-ra joan nintzen. Ederra, herria. Frantsesen kolonia, Zelanda Berria. Kaleetan marsellesa bakarrik falta zen, bozgorailuetatik... eta han itsasargi ederra topatu nuen, baina han ere, itsasargi zaintzailea falta!
Eta handik, Kaikourara. Eta hasi zuen euriak, eta etorri da uholdea, eta han geratu ginen, Kaikourako ostatuan, ezin balerik ikusi. Beste batean izan beharko du. Kaikoura nahiko in-prezionantea iruditu zitzaidan: bazirudien mendi elurtuak itsasoari desafio egiten ziola!
Eta horrela, ezin Kaikoura-tik Picton-era joan, eta ezin berriz ere Ipar irlaratzeko ferry-a hartu. Agian berak ere sentituko du, niganako erakarpena, Hego irlak... ni behintzat txundituta utzi nau.
Eta berriz ere Wellington-era, eta handik etorri naiz berriz Taupo-ra. Eta bai, ausartu naiz, hegazkinetik salto egitera. Ausartu, bai, baina eguraldiak ez dit utzi. Eta bihar Tauranga-ra noanez Martina bisitatzera, ba ez dut egingo. Ideia egiteko, hemen nere zakupatata itxura, hor goian hotz egiten omen du, eta badaezpada ere, motxilaka erropa jantzi det:
Ez zait hain iluna atera, ez? bizitzaren optikoek badute zeresana honetan. Eta horrela hasten da bidaiaren bigarren zatia, motzagoa, azken laurdena; "road trip"-a alde batera utzi eta pixka bat egonean egotera, honekin eta harekin. Eta denbora eta gogorarik geratzen bada, Iparrararen iparra bixitatzera. Baina hori, etorriko da.
Ondo bizi!
Gg
PS Argazki gehigo, coming soon!
miércoles, 23 de julio de 2008
Egunak argitu du Stewart irlan!
Familia, lagun, maitale eta gainontzeko kuxkuxeroak... kaixo!
Gaurkoa, txikia ta berezia. Izan geran irla bezelaxe. Uste baino motzagoa egonaldia, baina dudik gabe, orain artean izandako esperientziarik ederrenetakoa: Stewart Island. Hasera batean bertan hiruzpalau egun egitekoa nintzen, baina ekaitza eta eguraldi txarra zela eta, bueltatu egin ginen. Ta ez pena gutxirekin. Bluff-en ferry-a hartu genuen, bidean ederki asko mariatu nintzen; iritsi ginen, Xtewart irlara (bertakoek hala esaten dute ta neri grazi handia egiten dit, harritzekua neri grazia itia!). Iritsi eta bueltaxka bat egitera atera ginen, women's power! sei neska motz gehiago irlan (lehendik asko ez zeuden). Oban-en (Xtewart-eko herri bakarrean) eta bere "aldirietan" gora, behera, ezker ta eskubi ibili ta gero, ez kiwi txori ta ez pinguino ez genuen ikusi. Itsasargi bat topatu genuen, baina ez zegoen zaintzailerik bertan. Badakizue, "I want to marry a lighthouse keeper"... http://www.youtube.com/watch?v=y_2ApeII1AY&feature=related
Paisaia ederrak, bai...
Baina Stewart Irlan, ederrena, bertako "fauna" da. Kiwiak desagertze zorian omen daude. Baina Stewart-en ba omen daude. Bai, Stewart-eko kiwiak bereziak dira, geure begiz ikusi ahal izan genuen, nahiz eta ez genuen txoririk ikusi. Bertako tabernara joan ginen arratsalde-gau aldera, eta ez bertakoei esan genien ez genuela ez pinguino, ez kiwi ta ez fokarik ikusi. Ta beraiek, jator asko, foka bat ekarri ziguten, Mike izenekoa:
Halere, uste det hau uretan baino zerbezetan bizi dela. Anbiente ederra, billarrian ere ibili ginan (pena ematen; Maialen, billarrian ibiltze naizenian zure izebakin gogoratze naiz, nola tapetia puskatu zun!!!), neska ta mutilak ezagutu, parre earrak bota, ta iya-iya (iya), ezkondu ere egin nitzan bertako arrantzale batekin, Waynekin!
Hemen ekipua:
Sex Symbol bat egina hago, Wayne!
Ta taberna, kurioxua...
Ta irlari agur agur esan pena puntu batekin, eta buelta Queenstown-era.
Bidean ardiak ikusi...
Ardi aktore bat... (hilda dagoela dirudi, ez? ba ez!)
Ta hola ta hola, gustora...
Ondo bizi!
Gg
Gaurkoa, txikia ta berezia. Izan geran irla bezelaxe. Uste baino motzagoa egonaldia, baina dudik gabe, orain artean izandako esperientziarik ederrenetakoa: Stewart Island. Hasera batean bertan hiruzpalau egun egitekoa nintzen, baina ekaitza eta eguraldi txarra zela eta, bueltatu egin ginen. Ta ez pena gutxirekin. Bluff-en ferry-a hartu genuen, bidean ederki asko mariatu nintzen; iritsi ginen, Xtewart irlara (bertakoek hala esaten dute ta neri grazi handia egiten dit, harritzekua neri grazia itia!). Iritsi eta bueltaxka bat egitera atera ginen, women's power! sei neska motz gehiago irlan (lehendik asko ez zeuden). Oban-en (Xtewart-eko herri bakarrean) eta bere "aldirietan" gora, behera, ezker ta eskubi ibili ta gero, ez kiwi txori ta ez pinguino ez genuen ikusi. Itsasargi bat topatu genuen, baina ez zegoen zaintzailerik bertan. Badakizue, "I want to marry a lighthouse keeper"... http://www.youtube.com/watch?v=y_2ApeII1AY&feature=related
Paisaia ederrak, bai...
Baina Stewart Irlan, ederrena, bertako "fauna" da. Kiwiak desagertze zorian omen daude. Baina Stewart-en ba omen daude. Bai, Stewart-eko kiwiak bereziak dira, geure begiz ikusi ahal izan genuen, nahiz eta ez genuen txoririk ikusi. Bertako tabernara joan ginen arratsalde-gau aldera, eta ez bertakoei esan genien ez genuela ez pinguino, ez kiwi ta ez fokarik ikusi. Ta beraiek, jator asko, foka bat ekarri ziguten, Mike izenekoa:
Halere, uste det hau uretan baino zerbezetan bizi dela. Anbiente ederra, billarrian ere ibili ginan (pena ematen; Maialen, billarrian ibiltze naizenian zure izebakin gogoratze naiz, nola tapetia puskatu zun!!!), neska ta mutilak ezagutu, parre earrak bota, ta iya-iya (iya), ezkondu ere egin nitzan bertako arrantzale batekin, Waynekin!
Hemen ekipua:
Sex Symbol bat egina hago, Wayne!
Ta taberna, kurioxua...
Ta irlari agur agur esan pena puntu batekin, eta buelta Queenstown-era.
Bidean ardiak ikusi...
Ardi aktore bat... (hilda dagoela dirudi, ez? ba ez!)
Ta hola ta hola, gustora...
Ondo bizi!
Gg
domingo, 20 de julio de 2008
Egunak argitu du, behin ta berriz, Te Anau herrian (oraingoan bai, herrian!)
Kia Ora familia, lagun, maitale eta gainontzeko kuxkuxeroak,
Hego Irlan barrena jarraitzen det, behealdean. Azkenengoz idatzi nuenean Franz Josef-en genbiltzan; handik Wanaka eta Queenstown-era joan ginen. Wanaka, ederra; pena pixkat hartu nuen ez ginelako denbora gehiagoz geratu han. Elurtuta daude inguruak, eta ezin da herrietatik gehiegi igo, eta beraz, aukera gutxi geratzen dira. Queenstown-erako bidean inoiz jan dudan izozki onena jan nuela uste dut: jogurt izozkia kiwiareki sartu batidora-irabiagailuan eta whaaaaa, ze ona! negua bada ere gustora asko jan nuen, eta hotz-hotz geratu nintzen. Handik Bungy Jump zentrura joan ginen. Puenting zentrura, alegia. Denborapaxa hau Zelanda Berrian "asmatu" (edo hobe esanda, komertzializatu) baizuten. Nik, "porsupuesto", ez nuen egin. Definitively, I'm a chicken. batzuk salto egin zuten, 43 metrotatik. Eta beste batzuk 134 metrotatik salto egiteko ordua hartu zuten. Haien artean, Marieke-k.
Gustavo salto egiten:
Queenstown-etik pasara azkarra egin, zenbait lagunekin berriz elkartu ta agur esan (Paul-Ingalaterrako Charles! berriz ere egun guztia parrez lehertzen aritu ginen) eta eskiatzera etorri diren unibertsitario australiano artian parranda egin genuen. Hurrengo egunian Milford Sounds-era joan ginen. Milford Sounds Zelanda Berriko fiordo ospetsuena da. Ederra, dudik ez. Han ibili ginen itsasuntzian, eta fokak ere ikusi genituen. Baina hainbestetan entzun ta ta hainbeste argazkitan ikusi ta gero, ez ninduen inpresionatu. Onena, bertara joateko errepidea. Mendi artean, elurtuta, izugarrizko paisaiak! Eta han, japoniarrez lepo gehi zenbait begiborobil gindoazen autobus hartan, zerbaitegatik ezaguna egiten zitzaidan batenbat topatu nuen, auskalo zergatik. Egin zoom bere izena daraman txarteltxoan, ea, ea.
Milford Road:
Loro "friendly" bat, Zelanda Berriko txori ta pertsona guztiak bezela:
Mirror lakes, "el algodon no engana!!!":
Milford Sounds:
Admiratzaile japoniar bat:
Eta bueltan, Te Anau-en gelditu nintzen. Han Marieke-rekin topatzekoa nintzen. Marieke nere "tramping mate"-a da, hau da, mendi bueltetako laguna. Eta topatu ginen, eta lo egin genuen, eta hurrengo egunean, Kepler track-aren zati bat egin genuen, txabolan lo egin, eta buelta. Elurtuta dagoenez, ezin aurrera egin. Eta bagenbiltzala, sastraka tarte batian sartu ginen, eta zer topatuko! Manapouri lakua eta izugarrizko postaltxo erreala (bai, hemen, badirudi, postal baten barruan gabiltzala).
Eta larunbatean, agur-agur berriz ere Marieke-ri, badoalako, joan zelako, Cristchurch-en albaitari batengana doalako ikastera, eta segidan badoalako bueltan etxera, Herbereetara. Miss you asko-asko-asko, a lot.
Igandea relax, lakuan itsasuntzian-lakuontzian ibili ta ipurtargi zizarez beteta dagoen koba batetara joan ginen. Glowworms. Garesti xamarra iruditu zitzaidan baina ez, ez, pena merezi zuen! kobazuloa ederra ta zizare artian ibili ginenean, ederra! gauean zeru azpian genbiltzala zirudien!
Tentazioa...
Baina nik ez nekiena zen, ordaindu egin behar zela!
Euskal globalizazioa (prfff):
Te Anau, ederra baino ederragoa baina neguan koman dagoen herri hau atzean lagako det gaur, eta bihar Stewart irlara, Zelanda Berriko hirugarren irlara abiatuko gera... behera-behera, ea kiwi txoririk ikusten degun...
Ondo bizi!
Gg
Hego Irlan barrena jarraitzen det, behealdean. Azkenengoz idatzi nuenean Franz Josef-en genbiltzan; handik Wanaka eta Queenstown-era joan ginen. Wanaka, ederra; pena pixkat hartu nuen ez ginelako denbora gehiagoz geratu han. Elurtuta daude inguruak, eta ezin da herrietatik gehiegi igo, eta beraz, aukera gutxi geratzen dira. Queenstown-erako bidean inoiz jan dudan izozki onena jan nuela uste dut: jogurt izozkia kiwiareki sartu batidora-irabiagailuan eta whaaaaa, ze ona! negua bada ere gustora asko jan nuen, eta hotz-hotz geratu nintzen. Handik Bungy Jump zentrura joan ginen. Puenting zentrura, alegia. Denborapaxa hau Zelanda Berrian "asmatu" (edo hobe esanda, komertzializatu) baizuten. Nik, "porsupuesto", ez nuen egin. Definitively, I'm a chicken. batzuk salto egin zuten, 43 metrotatik. Eta beste batzuk 134 metrotatik salto egiteko ordua hartu zuten. Haien artean, Marieke-k.
Gustavo salto egiten:
Queenstown-etik pasara azkarra egin, zenbait lagunekin berriz elkartu ta agur esan (Paul-Ingalaterrako Charles! berriz ere egun guztia parrez lehertzen aritu ginen) eta eskiatzera etorri diren unibertsitario australiano artian parranda egin genuen. Hurrengo egunian Milford Sounds-era joan ginen. Milford Sounds Zelanda Berriko fiordo ospetsuena da. Ederra, dudik ez. Han ibili ginen itsasuntzian, eta fokak ere ikusi genituen. Baina hainbestetan entzun ta ta hainbeste argazkitan ikusi ta gero, ez ninduen inpresionatu. Onena, bertara joateko errepidea. Mendi artean, elurtuta, izugarrizko paisaiak! Eta han, japoniarrez lepo gehi zenbait begiborobil gindoazen autobus hartan, zerbaitegatik ezaguna egiten zitzaidan batenbat topatu nuen, auskalo zergatik. Egin zoom bere izena daraman txarteltxoan, ea, ea.
Milford Road:
Loro "friendly" bat, Zelanda Berriko txori ta pertsona guztiak bezela:
Mirror lakes, "el algodon no engana!!!":
Milford Sounds:
Admiratzaile japoniar bat:
Eta bueltan, Te Anau-en gelditu nintzen. Han Marieke-rekin topatzekoa nintzen. Marieke nere "tramping mate"-a da, hau da, mendi bueltetako laguna. Eta topatu ginen, eta lo egin genuen, eta hurrengo egunean, Kepler track-aren zati bat egin genuen, txabolan lo egin, eta buelta. Elurtuta dagoenez, ezin aurrera egin. Eta bagenbiltzala, sastraka tarte batian sartu ginen, eta zer topatuko! Manapouri lakua eta izugarrizko postaltxo erreala (bai, hemen, badirudi, postal baten barruan gabiltzala).
Eta larunbatean, agur-agur berriz ere Marieke-ri, badoalako, joan zelako, Cristchurch-en albaitari batengana doalako ikastera, eta segidan badoalako bueltan etxera, Herbereetara. Miss you asko-asko-asko, a lot.
Igandea relax, lakuan itsasuntzian-lakuontzian ibili ta ipurtargi zizarez beteta dagoen koba batetara joan ginen. Glowworms. Garesti xamarra iruditu zitzaidan baina ez, ez, pena merezi zuen! kobazuloa ederra ta zizare artian ibili ginenean, ederra! gauean zeru azpian genbiltzala zirudien!
Tentazioa...
Baina nik ez nekiena zen, ordaindu egin behar zela!
Euskal globalizazioa (prfff):
Te Anau, ederra baino ederragoa baina neguan koman dagoen herri hau atzean lagako det gaur, eta bihar Stewart irlara, Zelanda Berriko hirugarren irlara abiatuko gera... behera-behera, ea kiwi txoririk ikusten degun...
Ondo bizi!
Gg
domingo, 13 de julio de 2008
Egunek argitzen dute Hego Irlan...
...Goxo-goxo.
Familia, lagun, maitale eta gainontzeko kuxkuxeroak,
Ia astebete daramat Hego Irlan, eta hemen zerbait berezia gertatu da... Wellington-en ferrya hartu nuen Paul eta Martin-ekin, eta Zoe bere aldetik Fiji-ra joan zen... miss you lots mamma Welsh! Marlborough Sounds izugarritik barrena gindoazen eguzkia lagun genuela eta sentsazio oso onak izaten hasi nintzen.
Egia esan, Ipar Irlan eguraldiarekin nahiko zorte txarra izan degu (zortea... ez benetan zortea, neguan ez da eguzkia barra-barra izaten...). Eta Hego Irlan, aldiz, eguzkia sarri ikusi degu. Bestalde, oso ilusionatauta nindoan, Abel Tasman Coast track-a, "beti eguraldi ona" egiten duena egiteko asmoz bainindoan, hurrengo egunean bertan. Eta gainera, Martin erdi tentatuta zegoen eta autobusean ibilaldia egiteko asmoz zebilen beste neska bat ezagutu genuen: Marieke herbeeretarra. Hirukote xelebria...
Ui, Marieke begik itxita ateratze da hemen, ea argazki hontan "faboresidago" gauden...
Bueno, zuek erabaki. Izugarrizko 3 egun pasa ditugu Abel Tasman-en, ametsezko hondartzak, baso heziak, kostak... nere kamarak atsedentxo bat hartzia erabaki zun (kasualidadia), eta dana dala zaila da hango edertasuna argazkitan harrapatzia, baina idea bat egiteko...
Beldurra (pixka bat)...
Eta Zelanda Berriko "txabolak"...
Eta Zelanda Berriko Getaiko arratoiak...
Eta bidean, lagun xelebre ta ederrak: hauek "paradise ducks" dira (maori hizkuntzan, putangitangi, ja!), hil artean beti elkarri fidel diren ahateak (heteroak, arra ta emea "beti")...
Eta begira, akanpaleku galdu batean, zer topatu genuen... ACME! bai! marrazki biziduna baino gehiago da!!! (oso makina arraro bat zen, ez dakizu zertarako... baina made in Scotland zen!)
Eta holaxen, Hego irlan barrena lehen pausuak xuabe-xuabe ta goxo-goxo hasi genituen... "hasi", ibilaldia aurretik nik behintzat adrenalina deskarga izan banuien "hang gliding" edo parapente saioarekin! ikusi-ikusi...
Ikusi hemen ere... http://www.youtube.com/watch?v=iEYI4bDT8v8
Kiwiak jende zoragarria dira, eta oooso sanuak, oooso... parra pila bat egin genuen, Abel Tasman-eko tracka bukatu ta gero Aquataxi hartu genuenean (oh! fokak ere ikusi genituen txalupatik baina kamarak ez zidan irudia hartzeko mesedea egin) eta behin gure helmugara iritsita... txalupa traktoriari lotu ta errepidetik itsasontzian ibili ginenean! latza!
Eta Abel Tasman-en lau egun zoragarri pasa ta gero , Barrytown bakartian "in the middle of nowhere" pixkat egin, Pancake harrokak eta foka gehiago ikusteko itsasoaren haserrea jasan eta atzo Franz Josef-era iritsi ginen, eta gaur glaziarra bixita egin diogu (guk ere parte hartu dugu glaziarraren egoera okertzen). Ikusi, ikusi...
Lehenbizi, fokak,
orain, glaziarra...
Fox glaziarretik hurbil, Matheson lakua. Bertan Cook eta Tasman mendiak x 2 ikusi daitezke...
Ta bidian, basurde ear bat:
Eta askotan gehiegi nora goazen jakin gabe, zer aurkituko degun jakin (nahi) gabe, oraingoz beheruntz goaz...
Ondo bizi!
Gg
Familia, lagun, maitale eta gainontzeko kuxkuxeroak,
Ia astebete daramat Hego Irlan, eta hemen zerbait berezia gertatu da... Wellington-en ferrya hartu nuen Paul eta Martin-ekin, eta Zoe bere aldetik Fiji-ra joan zen... miss you lots mamma Welsh! Marlborough Sounds izugarritik barrena gindoazen eguzkia lagun genuela eta sentsazio oso onak izaten hasi nintzen.
Egia esan, Ipar Irlan eguraldiarekin nahiko zorte txarra izan degu (zortea... ez benetan zortea, neguan ez da eguzkia barra-barra izaten...). Eta Hego Irlan, aldiz, eguzkia sarri ikusi degu. Bestalde, oso ilusionatauta nindoan, Abel Tasman Coast track-a, "beti eguraldi ona" egiten duena egiteko asmoz bainindoan, hurrengo egunean bertan. Eta gainera, Martin erdi tentatuta zegoen eta autobusean ibilaldia egiteko asmoz zebilen beste neska bat ezagutu genuen: Marieke herbeeretarra. Hirukote xelebria...
Ui, Marieke begik itxita ateratze da hemen, ea argazki hontan "faboresidago" gauden...
Bueno, zuek erabaki. Izugarrizko 3 egun pasa ditugu Abel Tasman-en, ametsezko hondartzak, baso heziak, kostak... nere kamarak atsedentxo bat hartzia erabaki zun (kasualidadia), eta dana dala zaila da hango edertasuna argazkitan harrapatzia, baina idea bat egiteko...
Beldurra (pixka bat)...
Eta Zelanda Berriko "txabolak"...
Eta Zelanda Berriko Getaiko arratoiak...
Eta bidean, lagun xelebre ta ederrak: hauek "paradise ducks" dira (maori hizkuntzan, putangitangi, ja!), hil artean beti elkarri fidel diren ahateak (heteroak, arra ta emea "beti")...
Eta begira, akanpaleku galdu batean, zer topatu genuen... ACME! bai! marrazki biziduna baino gehiago da!!! (oso makina arraro bat zen, ez dakizu zertarako... baina made in Scotland zen!)
Eta holaxen, Hego irlan barrena lehen pausuak xuabe-xuabe ta goxo-goxo hasi genituen... "hasi", ibilaldia aurretik nik behintzat adrenalina deskarga izan banuien "hang gliding" edo parapente saioarekin! ikusi-ikusi...
Ikusi hemen ere... http://www.youtube.com/watch?v=iEYI4bDT8v8
Kiwiak jende zoragarria dira, eta oooso sanuak, oooso... parra pila bat egin genuen, Abel Tasman-eko tracka bukatu ta gero Aquataxi hartu genuenean (oh! fokak ere ikusi genituen txalupatik baina kamarak ez zidan irudia hartzeko mesedea egin) eta behin gure helmugara iritsita... txalupa traktoriari lotu ta errepidetik itsasontzian ibili ginenean! latza!
Eta Abel Tasman-en lau egun zoragarri pasa ta gero , Barrytown bakartian "in the middle of nowhere" pixkat egin, Pancake harrokak eta foka gehiago ikusteko itsasoaren haserrea jasan eta atzo Franz Josef-era iritsi ginen, eta gaur glaziarra bixita egin diogu (guk ere parte hartu dugu glaziarraren egoera okertzen). Ikusi, ikusi...
Lehenbizi, fokak,
orain, glaziarra...
Fox glaziarretik hurbil, Matheson lakua. Bertan Cook eta Tasman mendiak x 2 ikusi daitezke...
Ta bidian, basurde ear bat:
Eta askotan gehiegi nora goazen jakin gabe, zer aurkituko degun jakin (nahi) gabe, oraingoz beheruntz goaz...
Ondo bizi!
Gg
Suscribirse a:
Entradas (Atom)