GuruNZ

2008-08-26T12:39:00.000-07:00

Familia, lagun, maitale eta gainontzeko kuxkuxeroak,

hau da azkena, bizi nituelako, bertako azkenak. Etxetik idaztea ezberdina da, nostalgia puntu batek baldintzatzen bainau. Halere irrifarrez kontatuko dizkizuet. Ta ze demontre, milesker, irakurri nauzuelako orain artean, neure buruarekin soilik abiatu banintzen ere bakarrik utzi ez nauzuelako, eta askok, azken atal hau eskatu didazuelako; eskerrik asko denoi.

Taupo utzi ta autobusera abiatu nintzen, Tauranga-ra joateko. Tauranga Bay of Plenty-n dago, Zelanda Berriko kiwi (fruiten) %85a ekoizten den eskualdean. Autobus txiki batean gidari xahar hark bidaia alaitu zigun. Taupo-tik Rotorua-ra, ta leihoak itxita izanda ere usaindu genuen arrautza ustel usaina. Ta handik Tauranga-ra. Autobus geltokian azaldu zen Tina, bere kotxe berriarekin, hoi den buga neska! Tina orain han bizi da kiwi-industrian lanean. Eta hurrengo egun parean, pasiatu, kiwimuseoa ikusi, bere pixukideekin parre ugari egin, bere pixukideek harrapatutako arraina jan, eta kiwifruta, kiwifruta ta kiwifruta artian bizi ginen. Ze ona. Ta gau batian atera ginen zerbeza edatera, ohitura ez galtzeko, ta ikusi genuen inoiz ikusitako amona dantzari katxondaena. 70 urte erraz, eta danoi egurra ematen zigun. Hori bizipoza, granma!

Laster arte Tina! eta berriz ere, autobusera. Ta arazotxoa. Autobus gidariak esan zidan zerrendan ez nengoela eta ezin nuela autobusera igo. Ze amorrua! nik dena ondo egin nuelakoan... abiatzear zirela ohartu zen zerrenda aurreko egunekoa zela, eta beraz normala zela ni han ez egotea. Gora beraz. Gidariaren profesionaltasunaz duda-mudan, ta une batzutan, beldurrez. Bere "bro" maoria alboan zuela blablabla ari zen, eta pentsatzen nuelan, errebueltak eta errebueltak ez zirenak hartzeko zuen moduagatik, ez zuela prexixamente kafesnia gosaldu. Baina tira, bueltan bueltan iritsi ginen Auckland-era. Goiz nenbilen; arratsaldean geratu nintzen Logan-ekin, Zelanda Berriko nere lehen egunetan ezugutu nuen kiwilagunarekin, eta eguerdia zenez, kafea edan, bazkaldu eta zerbezatxo bat edatea bururatu zitzaidan, ez bainekien noiz iritsiko ote zen. Eta bi, hiru, eta hortik aurrera, galdu nuen kontua. Eta iritsi zen eta animatu zen bera ere. Oso pozik hartu genuen ferry-a, Waiheke irlaruntz.

Waiheke paradisua da.

Logan-ek parke natural batean egiten du lan, Dan-ekin batera. Eta John, Eve eta beste zenbait bolondresak dira. Eta ni ere izan nintzen, bolondresa, 5 egunez. Txantxetan edo ez, inoiz Whakanewha parketik pasa den bolondres okerrena izan omen naiz. Noski, atxurrian metro bat in eta 5 minutu parrez pasatzen nituelako, gutxienez. Eta John zaharran istorioak ulertzeko kontzentrazio handia behar nuelako, je je. Eta hain txarra nitzanez, esan beharrik ez, motozerra-ra hurbiltzen ez ziatela uzten, badaezpada. Beraz han ibiltzen nintzan "guraiziakin" zuhaitz adarrak mozten. Eta lanostian, hondatzan bainatu, Waiheke esploratu, eta zerbeza edan. Haiek bai egun ederrak!
(Kamara hil zitzaidan eta argazkirik ez daukat; ea baten batek bidaltzen dizkidan...).

Eta berriz, ere agur batzuei, ta besteei, gero arte. Banoalako Northland-era. Azken bidai zatia, Aotearoan barna.

Auckland-en Logan eta biok parrandatxo "olinpikoa" egin genuen (besterik gabe, zerbeza inguruan geundela, olinpiar jokoen sarrera ekitaldia ikuste aritu ginelako :P). Biharamunean, autobusaren zain nengoela zenbait ezagunekin topo egin nuen; Rutger herbeeretarrarekin ta Cathy kiwiarekin, adibidez. Nere autobuskideen artean denak ziren berriak, eta denak, oso jatorrak.

Berriz ere, road trip-a. Oaringoa egun gutxitakoa, baina ez bestea baino kaskarragoa.

Pahia-runtz gindoazen. Bidean izena gogoratzen ez dudan herri batean gelditu ginen. Komun dotore batzuk bisitatu genituen (arte lana ze hura, eta komun guztietan bezela, norberak bere "arte lana" utzi zezakeen), eta herri horretako festa bezezi batez ere goxatu genuen; herri erditik trena, txaranga eta guzti, eta nola ez, kiwi-ek lekuoro jartzen duten bezela, han ere, "happy birthday Gabriel!", baten bati eguna alaitzen ari zirela zirudien.

Iritsi ginen Paihia-ra, Bay of Islands-era. Eta berehalaxe apuntatu ginen izurdeak ikusteko itsasuntzi-pasia batetara. Bai, izurdeak, ikusi genituen, eta nik baita gorriak ikusi ere; zeharo zorabiatu nintzen, eta itsasoari bueltatu nion berea zena: itsasontziratu aurretik jan nuen "fish and chips"a. Eta paisaia, zoragarria (baita zorabiagarria ere). Egunari geratzen zitzaiona osasuna errekuperatzen pasa nuen.

Ta hurrengo egunean... oh la la hurrengo eguna. Eguzkia sekula baino indartsuago azaldu zen ortzemugan, ta igo ginen "Ninety mile beach-era eramango gintuen autobusera, Iparraren iparrera! eroetan eroena zen gidariarekin, bai horixe! 60 urte pasa, itxuraz osasunez betea ta ahoan beti irrifarrea. Behar bada, inoiz bizi dudan egoera surrealistenak biziko nituen egunean egin nuen salto autobus hortara igotzean. Hasi ginen ba joaten ta joaten, ardiak eta paisaia ederrak pasa ta pasa, ta iritsi ginen benetan 64 baino ez dituen "90 milla luzeko hondartzara". Here we go... hondartzan autobusez, eta jarri zuen gidari eroak "Bonanza"ko musika, eta hasi zen azeleratu eta frenatzen, bazirudien zaldian gindoazela! eta gero, hegan egin ezin duten txorien atzetik autobusean, abusatzen, a ze parreak! ez dakitenak sartzen omen dira beraien kotxeeekin, eta hondaratzen omen dira... ikusi genuen kotxe-eskeletoren bat, "hilerri" hartan.

Eta hola eta hola, hartu genuen eskubitara eta sartu ginen, duna eremu batean. Autobusetik jaitsiarazi gintuen, eta autobuseko maleterotik bakoitzari paipo bana atera zigun. Duna erraldoietatik behera irristan ibili ginen, gazte ta atsoak! ze paaaaaaaaaaaaaaarre!!!
Eta holako subidoia eta gero, pixkat erlaxatzeko, Cape Reinga-ra joan ginen, ipar-iparrera, Tasman itsasoa eta ozeano Barea elkartzen diren puntura. Hori da haserrea zutena bi itsasoek! maila ezberdinetan omen daude, eta beraz, elkartzen beraien mailak orekatzen direlako sortzen omen dira holako zurrunbiloak. Han ere topatu nuen itsasargia, hutsik...

Eta bueltan, kauri zuhaitz baso bat batean gelditu ginen. Zuhaitz erraldoi eta heze artean ibili eta ilundu zuen egunak, eta Paihia-ra itzuli ginen.

Asko alde egin zuten autobusean. Eta gu, gelditu ginenak, eguzki ederra eprobetxatzea pentsatu genuen. Eta gogoz nengoelako aspalditik, eta lagun mexikar bat ere konbentzi nuenez, alokatu genituen piraguak, eta bueltaka ibili ginen irlen badian; Rusell-era, beste urjauzi batzuetara... ederra! eta nahigabean, ilundu zuen egunak berriz ere. Eta gutxi ginen ostatu eder hartan, eta eman genituen orduak gure kontuekin. Ilunegi egin arte.

Eta horrela, gure neska kuadrilak Waitangi-ra joatea erabaki zuen. Han ingelesek eta maoriek "tratua" egin zuten etxea ikusi genuen. New Zealand-en "hasera" edo. Dominazio baten jarraipena edo... ez dakit ba zer esan.

Euri egunak hasi ziren eta guk autobusa hartu genuen Auckland-era bueltatzeko.

Hurrengo egunean Stefi eta Venathi-rekin aspaldian joateko gogoa nuen "One tree hill"era joan ginen. Hau ere eremu bolkanikoa da eta bere garaian maorien asentamentua zen. Oraon "No tree hill" deitzen diote, zuhaitzik ez dagoelako. "Women's power" egun totala izan zen hura, baina maliziarik gabea, hehehe.

Eta agur esan nien. Hurrengo egunean banuen zeregina. Deanna bisitatu behar nuen. Izebaren etxekolanak betetzeko. Eta horrela ezagutu nuen, Filipinetatik NZ-ra emigratzen duen familia baten istorioa. Eta gauen, berriz, kiwi-kiwiena; Janine eta beste lagun kiwi batzuekin aritu ginelako zerbeza batzuen bueltan beraien "overseas" esperientziei buruz hitz egiten.

Hurrengo egunean itzuli zen Logan Waiheke-tik. Eta hurrengoan joan ginen Rangitoto-ra; Rangitoto Auckland parean dagoen sumendia da. Berriz ere izan ginen zortedunak; eguzkiak aurpegia besterik ez baizigun eskaini. Irlatik bueltan, kiwinazionalismo pittin bat; aritu ginen taberna batean arrauna ikusten, kiwiek hainbeste domina atera zituzten aldi hura zen. Logan-ek zeukan subidoia... frexkatzeko zerbeza batzuk erori ziren eta erortzen hurrengoak gu izan ginen...

Azken* eguna Auckland-en. Igandea. Euria. Grazia ere baduela, munduko beste puntako errealitatera pixka bat jaistea. Zer egiten dugu igande euritsutan? zinera joan, zinera. "The Bank Job" ikustera.

Eta orain bai, bukatu da. Banoa etxera bueltan.
Agur kiwifriend ta bidean aurkitutako guztiei.
Errealitate berezi harri.
Ta irrifarrez, bizitakoa ezin ederragoa izan delako.
Eta badatorrena ere oso estimu dudalako.

Kia Ora!

2008-08-01T02:06:00.000-07:00

Iuju familia, lagun, maitale eta gainontzeko kuxkuxeroak,

Uste nuen idatzi behar nuela inoizko testurik tristeena, hemen nagoenetik. Baina egunaren kolorea izango da; astebete inguru daramat "pixkat gaixo" eta Zelanda Berriko zerua ere nahiko goibel dago, oso goibel ez esatearren. Uholdeak dira hemen. Dena dela, hemen jartzeko argazkiak aukeratzen ari naizen bitartean konturatu naiz agian gaur ez ditudala betaurrekoak ondo garbitu eta ez direnak pentsatzen ari naizela. Halaxe da.

Argazkiak begiratzen ari naizela konturatu naiz, osasunez pattal xamar egon arren eta bestetan baino aktibitate maila baxuagoa izan arren, sekulako astea pasa dela. Gertatzen da, bidaia luzean, denetik pasatzea. "Aste lasaia" deituta oso konforme geratzen naiz.

Hego irla, majikoa, utzi izanak ere igual izango du bere eragina! Ipar irlan nago berriz ere, Taupo-n.

Azkeneakoa Stewart irlako abenturena izan zen. Berriz ere bueltatu ginen Queenstown-era (ez negoen oso motibatuta: lekua oso ederra da baina jendez gainezka dago, eski garaia dela eta). Halere, oso borobil joan zen; gogoa banuen hango mendibuelta bat egiteko, eta banindoala, Magali eta Kruger elkartu zitzaizkidan. Bidean elurra ere egin zigun, eta sekulako paisaia ederra izan genuen tontorrean. Gainera, han Martin topatu nuen berriz. Ederra izan zen, egun parea. Agur garaia ere izan zen. Magali, Nina eta hirurok Dunedin-era joatea erabaki genuen, zenbait han geratu ziren, eta beste gehientsuenak Christchurch-era abiatu ziren.

Eta gu, esan bezela, Dunedin-era.

Nina oso dibertigarria da, eta kontatu zigun Dunedin-en txokolate eta zerbeza fabrika zegoela, eta biak ikus genitzazkela... latza! Iritsi eta berehala txokolate fabrikara joan ginen. Lanean ari ez zirenez, ez zen hain ederra izan, eta esatea oso ondo dagoen ez badakit ere, departamenduak ze solairutan zeuden kartela ikusi nuenean "bertigo" pixka bat sartu zitzaidan, lanari bertigoa... halere shock-a pasa zait eta etorriko dena gogoz hartu dudalakoan nago. Baina hori, etorriko da. Txokolate pila bat oparitu zizkiguten, noski. Ta atzo jan nuen azkenengoa, ama.

Beitu ze piura:

Ta lantegia, Cadbury txokolateak:

Halere, eta igual zerbeza txokolatia baino gehio gustatze zaigulako (edo igual bai izango da), hurrengo egunian Speight's zerbeza lantegira joan ginan. Han bai pasa genula "pipa"!

Dana gizonduta ibili nitzan, beira:

Eta erakusketa interesgarrian ondoren, zerbeza dastaketa. Gu azken aurreko taldian ginan, baina gure taldiakin ta azkeneko taldiakin utzi ziguten "kanitak" hartzen. Oso egoera xelebria zan: "kasualitatez" azken taldeko gehientsuenak Dunedin bertakuak zian. Ba noski, hemengo zerbezeruak bai jakin txikiteatzen! barra libre!

Argazkia oso txarra da baina ezin nun besteik in...

Danak pertsonaje batzuk zian, andre ta gizon, gure izenak galdetu ta galdetu, bat bea ere ez zan sekula ezertaz gogoratzen! batek galdetu zian ea zein zan nere lanbidea. Ta erantzun nion. Ta esan zian, beak uste zula, ni _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ nitzala. Zeuek asmatu. Pista bat, "P"-kin haste da, ta egun hartan ez neraman ez supereskote ez minigonaik. Nahiko xelebria izan zan, esan ondoren, parrez lehertzen hasi baizan, ume txiki bat bezela. Oso xelebriak beti, kiwi hauek.

Gero "nahi gabe" gayles party batian aterrizatu genun, ez oso luzeako.

Ta hurrengo egunian, kotxia alkilatu ta Otago penintsulara joan ginan. Ederra. Berriz ere, ez genun pinguinoik ikusi, baina bai fokak (beti bezela), eta ardiak, nola ez. Beira-beira...

Eta ostatuan, sorpresatxoa:

Guiness errekorren arabera, aldapa hau omen da munduko "enpinatuena". Baldwin Street:

Nina eta Magali-ri agur esan eta nere bidea bakarrik segitzeko erabakia hartu nuen. Christchurch-era joan nintzen, Hego irlako hiririk handienera. Han lasai-lasai egotea zen asmoa, pixkat pattal bainenbilen. Eta hortarako, bizikleta alokatu nuen, eta hiria ikusi.

Hemen ere jende xelebre franko. Xake erraldoira jokatzen pare bat txirrindulari, eta Biblia altabozez oihukatzen pare bat edadetu:

Eta senarra daukadanerako, denda aproposa...

Eta Christchurch-etik, Akaroa-ra joan nintzen. Ederra, herria. Frantsesen kolonia, Zelanda Berria. Kaleetan marsellesa bakarrik falta zen, bozgorailuetatik... eta han itsasargi ederra topatu nuen, baina han ere, itsasargi zaintzailea falta!

Eta handik, Kaikourara. Eta hasi zuen euriak, eta etorri da uholdea, eta han geratu ginen, Kaikourako ostatuan, ezin balerik ikusi. Beste batean izan beharko du. Kaikoura nahiko in-prezionantea iruditu zitzaidan: bazirudien mendi elurtuak itsasoari desafio egiten ziola!
Eta horrela, ezin Kaikoura-tik Picton-era joan, eta ezin berriz ere Ipar irlaratzeko ferry-a hartu. Agian berak ere sentituko du, niganako erakarpena, Hego irlak... ni behintzat txundituta utzi nau.

Eta berriz ere Wellington-era, eta handik etorri naiz berriz Taupo-ra. Eta bai, ausartu naiz, hegazkinetik salto egitera. Ausartu, bai, baina eguraldiak ez dit utzi. Eta bihar Tauranga-ra noanez Martina bisitatzera, ba ez dut egingo. Ideia egiteko, hemen nere zakupatata itxura, hor goian hotz egiten omen du, eta badaezpada ere, motxilaka erropa jantzi det:

Ez zait hain iluna atera, ez? bizitzaren optikoek badute zeresana honetan. Eta horrela hasten da bidaiaren bigarren zatia, motzagoa, azken laurdena; "road trip"-a alde batera utzi eta pixka bat egonean egotera, honekin eta harekin. Eta denbora eta gogorarik geratzen bada, Iparrararen iparra bixitatzera. Baina hori, etorriko da.

Ondo bizi!

Gg

PS Argazki gehigo, coming soon!

Egunak argitu du Stewart irlan!

2008-07-23T21:01:00.000-07:00

Familia, lagun, maitale eta gainontzeko kuxkuxeroak... kaixo!

Gaurkoa, txikia ta berezia. Izan geran irla bezelaxe. Uste baino motzagoa egonaldia, baina dudik gabe, orain artean izandako esperientziarik ederrenetakoa: Stewart Island. Hasera batean bertan hiruzpalau egun egitekoa nintzen, baina ekaitza eta eguraldi txarra zela eta, bueltatu egin ginen. Ta ez pena gutxirekin. Bluff-en ferry-a hartu genuen, bidean ederki asko mariatu nintzen; iritsi ginen, Xtewart irlara (bertakoek hala esaten dute ta neri grazi handia egiten dit, harritzekua neri grazia itia!). Iritsi eta bueltaxka bat egitera atera ginen, women's power! sei neska motz gehiago irlan (lehendik asko ez zeuden). Oban-en (Xtewart-eko herri bakarrean) eta bere "aldirietan" gora, behera, ezker ta eskubi ibili ta gero, ez kiwi txori ta ez pinguino ez genuen ikusi. Itsasargi bat topatu genuen, baina ez zegoen zaintzailerik bertan. Badakizue, "I want to marry a lighthouse keeper"... http://www.youtube.com/watch?v=y_2ApeII1AY&feature=related

Paisaia ederrak, bai...

Baina Stewart Irlan, ederrena, bertako "fauna" da. Kiwiak desagertze zorian omen daude. Baina Stewart-en ba omen daude. Bai, Stewart-eko kiwiak bereziak dira, geure begiz ikusi ahal izan genuen, nahiz eta ez genuen txoririk ikusi. Bertako tabernara joan ginen arratsalde-gau aldera, eta ez bertakoei esan genien ez genuela ez pinguino, ez kiwi ta ez fokarik ikusi. Ta beraiek, jator asko, foka bat ekarri ziguten, Mike izenekoa:

Halere, uste det hau uretan baino zerbezetan bizi dela. Anbiente ederra, billarrian ere ibili ginan (pena ematen; Maialen, billarrian ibiltze naizenian zure izebakin gogoratze naiz, nola tapetia puskatu zun!!!), neska ta mutilak ezagutu, parre earrak bota, ta iya-iya (iya), ezkondu ere egin nitzan bertako arrantzale batekin, Waynekin!

Hemen ekipua:

Sex Symbol bat egina hago, Wayne!

Ta taberna, kurioxua...

Ta irlari agur agur esan pena puntu batekin, eta buelta Queenstown-era.

Bidean ardiak ikusi...

Ardi aktore bat... (hilda dagoela dirudi, ez? ba ez!)

Ta hola ta hola, gustora...

Ondo bizi!

Gg

Egunak argitu du, behin ta berriz, Te Anau herrian (oraingoan bai, herrian!)

2008-07-20T18:14:00.000-07:00

Kia Ora familia, lagun, maitale eta gainontzeko kuxkuxeroak,

Hego Irlan barrena jarraitzen det, behealdean. Azkenengoz idatzi nuenean Franz Josef-en genbiltzan; handik Wanaka eta Queenstown-era joan ginen. Wanaka, ederra; pena pixkat hartu nuen ez ginelako denbora gehiagoz geratu han. Elurtuta daude inguruak, eta ezin da herrietatik gehiegi igo, eta beraz, aukera gutxi geratzen dira. Queenstown-erako bidean inoiz jan dudan izozki onena jan nuela uste dut: jogurt izozkia kiwiareki sartu batidora-irabiagailuan eta whaaaaa, ze ona! negua bada ere gustora asko jan nuen, eta hotz-hotz geratu nintzen. Handik Bungy Jump zentrura joan ginen. Puenting zentrura, alegia. Denborapaxa hau Zelanda Berrian "asmatu" (edo hobe esanda, komertzializatu) baizuten. Nik, "porsupuesto", ez nuen egin. Definitively, I'm a chicken. batzuk salto egin zuten, 43 metrotatik. Eta beste batzuk 134 metrotatik salto egiteko ordua hartu zuten. Haien artean, Marieke-k.

Gustavo salto egiten:

Queenstown-etik pasara azkarra egin, zenbait lagunekin berriz elkartu ta agur esan (Paul-Ingalaterrako Charles! berriz ere egun guztia parrez lehertzen aritu ginen) eta eskiatzera etorri diren unibertsitario australiano artian parranda egin genuen. Hurrengo egunian Milford Sounds-era joan ginen. Milford Sounds Zelanda Berriko fiordo ospetsuena da. Ederra, dudik ez. Han ibili ginen itsasuntzian, eta fokak ere ikusi genituen. Baina hainbestetan entzun ta ta hainbeste argazkitan ikusi ta gero, ez ninduen inpresionatu. Onena, bertara joateko errepidea. Mendi artean, elurtuta, izugarrizko paisaiak! Eta han, japoniarrez lepo gehi zenbait begiborobil gindoazen autobus hartan, zerbaitegatik ezaguna egiten zitzaidan batenbat topatu nuen, auskalo zergatik. Egin zoom bere izena daraman txarteltxoan, ea, ea.

Milford Road:

Loro "friendly" bat, Zelanda Berriko txori ta pertsona guztiak bezela:

Mirror lakes, "el algodon no engana!!!":

Milford Sounds:

Admiratzaile japoniar bat:

Eta bueltan, Te Anau-en gelditu nintzen. Han Marieke-rekin topatzekoa nintzen. Marieke nere "tramping mate"-a da, hau da, mendi bueltetako laguna. Eta topatu ginen, eta lo egin genuen, eta hurrengo egunean, Kepler track-aren zati bat egin genuen, txabolan lo egin, eta buelta. Elurtuta dagoenez, ezin aurrera egin. Eta bagenbiltzala, sastraka tarte batian sartu ginen, eta zer topatuko! Manapouri lakua eta izugarrizko postaltxo erreala (bai, hemen, badirudi, postal baten barruan gabiltzala).

Eta larunbatean, agur-agur berriz ere Marieke-ri, badoalako, joan zelako, Cristchurch-en albaitari batengana doalako ikastera, eta segidan badoalako bueltan etxera, Herbereetara. Miss you asko-asko-asko, a lot.

Igandea relax, lakuan itsasuntzian-lakuontzian ibili ta ipurtargi zizarez beteta dagoen koba batetara joan ginen. Glowworms. Garesti xamarra iruditu zitzaidan baina ez, ez, pena merezi zuen! kobazuloa ederra ta zizare artian ibili ginenean, ederra! gauean zeru azpian genbiltzala zirudien!

Tentazioa...

Baina nik ez nekiena zen, ordaindu egin behar zela!

Euskal globalizazioa (prfff):

Te Anau, ederra baino ederragoa baina neguan koman dagoen herri hau atzean lagako det gaur, eta bihar Stewart irlara, Zelanda Berriko hirugarren irlara abiatuko gera... behera-behera, ea kiwi txoririk ikusten degun...

Ondo bizi!

Gg

Egunek argitzen dute Hego Irlan...

2008-07-13T02:18:00.000-07:00

...Goxo-goxo.

Familia, lagun, maitale eta gainontzeko kuxkuxeroak,

Ia astebete daramat Hego Irlan, eta hemen zerbait berezia gertatu da... Wellington-en ferrya hartu nuen Paul eta Martin-ekin, eta Zoe bere aldetik Fiji-ra joan zen... miss you lots mamma Welsh! Marlborough Sounds izugarritik barrena gindoazen eguzkia lagun genuela eta sentsazio oso onak izaten hasi nintzen.

Egia esan, Ipar Irlan eguraldiarekin nahiko zorte txarra izan degu (zortea... ez benetan zortea, neguan ez da eguzkia barra-barra izaten...). Eta Hego Irlan, aldiz, eguzkia sarri ikusi degu. Bestalde, oso ilusionatauta nindoan, Abel Tasman Coast track-a, "beti eguraldi ona" egiten duena egiteko asmoz bainindoan, hurrengo egunean bertan. Eta gainera, Martin erdi tentatuta zegoen eta autobusean ibilaldia egiteko asmoz zebilen beste neska bat ezagutu genuen: Marieke herbeeretarra. Hirukote xelebria...

Ui, Marieke begik itxita ateratze da hemen, ea argazki hontan "faboresidago" gauden...

Bueno, zuek erabaki. Izugarrizko 3 egun pasa ditugu Abel Tasman-en, ametsezko hondartzak, baso heziak, kostak... nere kamarak atsedentxo bat hartzia erabaki zun (kasualidadia), eta dana dala zaila da hango edertasuna argazkitan harrapatzia, baina idea bat egiteko...

Beldurra (pixka bat)...

Eta Zelanda Berriko "txabolak"...

Eta Zelanda Berriko Getaiko arratoiak...

Eta bidean, lagun xelebre ta ederrak: hauek "paradise ducks" dira (maori hizkuntzan, putangitangi, ja!), hil artean beti elkarri fidel diren ahateak (heteroak, arra ta emea "beti")...

Eta begira, akanpaleku galdu batean, zer topatu genuen... ACME! bai! marrazki biziduna baino gehiago da!!! (oso makina arraro bat zen, ez dakizu zertarako... baina made in Scotland zen!)

Eta holaxen, Hego irlan barrena lehen pausuak xuabe-xuabe ta goxo-goxo hasi genituen... "hasi", ibilaldia aurretik nik behintzat adrenalina deskarga izan banuien "hang gliding" edo parapente saioarekin! ikusi-ikusi...

Ikusi hemen ere... http://www.youtube.com/watch?v=iEYI4bDT8v8

Kiwiak jende zoragarria dira, eta oooso sanuak, oooso... parra pila bat egin genuen, Abel Tasman-eko tracka bukatu ta gero Aquataxi hartu genuenean (oh! fokak ere ikusi genituen txalupatik baina kamarak ez zidan irudia hartzeko mesedea egin) eta behin gure helmugara iritsita... txalupa traktoriari lotu ta errepidetik itsasontzian ibili ginenean! latza!

Eta Abel Tasman-en lau egun zoragarri pasa ta gero , Barrytown bakartian "in the middle of nowhere" pixkat egin, Pancake harrokak eta foka gehiago ikusteko itsasoaren haserrea jasan eta atzo Franz Josef-era iritsi ginen, eta gaur glaziarra bixita egin diogu (guk ere parte hartu dugu glaziarraren egoera okertzen). Ikusi, ikusi...

Lehenbizi, fokak,

orain, glaziarra...

Fox glaziarretik hurbil, Matheson lakua. Bertan Cook eta Tasman mendiak x 2 ikusi daitezke...

Ta bidian, basurde ear bat:

Eta askotan gehiegi nora goazen jakin gabe, zer aurkituko degun jakin (nahi) gabe, oraingoz beheruntz goaz...

Ondo bizi!

Gg

Eguna ez da oraindik guztiz argitu All Blacks ikusi ostean!

2008-07-05T17:15:00.000-07:00

Familia, lagun, maitale tea gainontzeko kuxkuxero agurgarriak,

zeinek esango zuen! euria goitik behera, hotza bereak egiten negu australean eta ni, bi ingeles eta galestar rugbyzale porrokatu batekin estadiora bidean taxian... izugarria. Zelaia zapaldu gabe zapaldu, gure aulkietan eseri eta badoala, irten dira Hego Afrikarrak, eta baita Beltzak ere, beltzagoak baitira beraiek "afrikarrak" baino. Ereserkiak abestu ingeles-afrikaans nahasketan, eta ingeles-maori pot-pourrian, eta gero, Haka! ufa! badaukagu kuadrilan koreografia berria! dantza afrikarrak+ eskua alde batetik bestera + tektonik break dance+ Haka!

Beno, neska mutilak, eta baita bestelako animaliak ere: 30 gizon puska hoiek zelaian ikusita asexual bat ere gustora jartzen da, zentzu basiko, naturalenean. Hori da indarra, potentzia, uuufa! espektakulua. Azkenean All Blacks 19 ta Hego Afrika 8. Nik ez dut tutik ere ulertzen rugby-az, (baina ulertuko det, ji ji, datorren kurtsuan Stade de France-ra joateko asmua baidaukat noiz edo noiz, edo telebista entxufatzekoa), baina asko gustatu zitzaidan. Han genbiltzala gure lagun Karen topatu genuen, eta partidu ostean, baita Hong Kong-en ezagutu nuen Daniel kanadiarra eta bere pixukideak ere. Too much party, eta hementxe nabil igande goizean teklei emanean, gustora... hangover-ari beldurrik ez, otsoari beldurrik ez, sasoia sobran!!!

Oraindik All Blacks-en kamiseta soinean daramat, hau da berriak fresko-fresko ematea!

Argazkiak cooming soon, nere kamararen objetibuari ez bainion ikuskizuna ikusteko aukerarik eman.

Eta bihar Hego Irlara, eta ea Abel Tasmanen ibilalditxoa egiteko aukera badaukagun...

Ondo bizi!

Gg

Egunak argitu du Wellington "herrian"!

2008-07-04T15:47:00.000-07:00

Kaixo familia, lagun, maitale eta gainontzeko kuxkuxeroak!

Gaur egun handia da; bederatzi ordu barru joku zelaian egongo gera, beltzezko gizonak "ka mate! ka mate! ka ora! ka ora!" haka dantzatzen ikusten, hego afrikarrak desafiatzen... bai bai, gaur All Blacks ikustera goaz! ez naiz inoiz oso kirol ikusle fina izan baina gaurkoan harrapatu nau arrak. Gainera, azken aste honetan izan degu aukera Haka dantzatzen ikasteko, bada zer kontatua...

Pasa den larunbatean hasi nuen "Zelanda Berria bus tour-a". Zelanda Berri guztitik bueltaka ibiltzen den miniautobus laranjara igo nintzen goizean goiz, han zer topatuko nuen oso ondo jakin gabe. Kriston "british" kuadrilakin + 2 kanadiar + 4 estatubatuar + indonesiar 1 + alemaniar 1ekin elkartu nintzen, eta egia esan lehenbiziko momentutik oso ondo konpondu ginen, oso sinpatikuak! hurrengo geltokian bi frantses igo ziren eta orduan "etxetik" hurbilago sentitu nintzen, agian frantsesak ni baino gutxiago enteratzen zirelako british accent-arekin. Oso gogorra, benetan! eta noski, hitzez enteratzen ez banintzen ba kinuekin saiatu behar, eta frantsesak berdin, beraz nolabait autobuseko bufoiak bihurtu ginen. Autobus gidari kiwiari ulertzeko ere lanak izan genituen haseran...

Ingalaterrako Charles ere gurekin dabil autobusean bidaiatzen, begira...

Lehenbiziko geldialdia Coromandel penintsulan egin genuen, Hahei herrian gaua pasatzeko. Cathedral Cove kosta ikusgarritik pasian ibili ginen (NZko postaletan sarri ateratzen da leku hau). Ikusi, ikusi (azken argazkian ageri den neska Karen kanadiarra da, oooso neska jatorra):

Hurrengo egunean, berriz ere autobusa hartu eta Raglan-era abiatu ginen. Kosta ederra hau ere! Raglan-en surfean ibili ziren batzuk. Beste batzuk, ordea, tirolinan ibili ginen, Flying Fox!

Leku eder-ederra topatu genuen lotarako, eta lehenbiziko agurrak izan genituen: alemaniarrak eta frantsesek bertan geratzeko erabakia hartu zuten. Horrek esan nahi zuen bakarrik geratuko nintzela ingeles hiztunekin! (neska indonesiarra azken urteetan Zelanda Berrian bizi izan da beraz berak ere ingeles hiztun bezala kontatzen du). Ke ba, no problem. Ikusiko duzue bueltakoan nola denok tea pastekin hartuko degun arratsaldeko 5etan...

Raglan utzi eta Waitomo Caves-era joan ginen. Han kobazuloak ikusten aritu ginen. Kobazulora joateko ordubeteko ibilalditxoa egin genuen Emily eta biok, eta bidean behi sinpatiko hauek topatu genituen:

Waitomo Caves-etik Maketu-ra joan ginen. Han Uncle Boy gure zain zegoen, bere Marae-an. Marae-a polinesiar kulturetan elkarlekua da. Han afaldu, eta Maori kultura ezagutu genuen pixka bat: neskek dantzan ikasi genuen eta mutilek "haka" egiten. Pixka bat enbidia sentitu nuen... batzutan mutila izan nahiko nuke! Hemen gure demostrazioa:

Eta Maori txikiak....

Maketutik Rotoruara, sufre usaina usaindu, geyserrak ikusi txiun ura goraka botatzen duela, eta Te Puia museua ikusi... Maori gehiago. Te Puia Maori arte eskola bat ere bada, oso gauza politak egiten ari ziren, bai bai, kurioxo! aukeran denbora gutxitxo izan genun ikusteko, segidan Taupora joan baiginen. Taupon batzuk "Skydive" egin zuten, hegazkinetik salto... oh la la! ni ordea mendira joan nintzen nola salto egiten zuten ikustera, eta gero spa-ra, blu-blu-blu egotera. Hurrengo egunean Tongariro Crossing-a egitea genuen planeatua eta lasai ibili beharra zegoen. Tongariro Crossing-a Zelanda Berriko egun bateko ibilaldirik ederrena dela diote. Hemen negua da eta hortxe-hortxe genbiltzan, ea bidea irekita egongo zen edo ez. Astebetetik gora zeraman itxita, eta guk ez genuen zorte hobea izan. Pixkat-asko triste sentitu nintzen.

Beraz hurrengo goizean ttur-ttur gure autobusa hartu ta National Park-era joan ginen. Elurra zela eta ez zegoen gauza asko egiteko, ni ibilaldi bat egitera animatu nintzen eta hezurretaraino busti nintzen! eta hori gutxi balitz, sastraka tartetik nenbilela, pare bat metro aurrerago orein bat pasa zitzaidan saltoka, a ze sustua! hemen sugerik ez dago baina lehen ere izan nuen sustua Hong Kong-en, tximu erasoa jasan bainuen 10.000 Buddhen tenpluan... kontatu al nizuen? Anyway edo dena dela, National Park-eko eguna ez zen oso aktiboa izan.

Eta egunsentian, Wellington-era abiatu ginen. Berez egun bat pasa eta Hego Irlarako ferry-a hartzeko bakarrik gindoazen, baina azkenean Zoe, Martin, Paul eta nik hemen geratzea erabaki genuen, larunbatean ALL BLACKS ikusteko! eta by the way, bide batez, esan euria majo ari duela, eta ez bakarrik kale eta mendietan, baina taberna barruetan ere... ez da txarra ez, kiwi nightlife-a.

Eta hola ta hola, bagoazela Westpac-era, Wellingtoneko estadiora!

Ondo bizi!

Gg.

Egunak argitu du Auckland "herrian", Pelaio, Pelaiooo!!!

2008-06-27T00:17:00.000-07:00

Epa familia, lagun, maitale eta gainontzeko kuxkuxeroak!

Zelanda Berria zapaldu det ba azkenian, eta nola! bota garbi-garbiakin! astelehen goizian iritsi nintzen nire bi bidailagun kanadiarrekin, eta iritsi bezain laster NZ "so much fun" izaten hasi da. Aduanako kontrola oso ondo pasa ta gero maletak hartu (beti bezela ta...) hara! espero genun biokontrola. Bai, NZra ezin da jatorri "biziduna" duen ezer sartu bidaiariez gain (jiji, beraien flora-fauna kurioxoa babeste aldera) eta beraz biokontrolean halako galderak erantzun behar dira: "janaririk ba al dakarkizu zurekin? animaliarik? landarerik? beste objetu arriskutsurik, adibidea, mendiko bota edo kanpin dendarik?" BAI! bai, bai, bai, beraz "deklaratu" behar dutenen ilarara bidali ninduten. Jeje, beti nahi izan dut ilara hortara pasa... baina inoiz ez dudanik drogarik ez diru kantitate handirik pasiatu nirekin hegazkinean ba ez zait inoiz tokatu. Mendiko botak atera nituen Ernioko lokatz pixka-pixkatekin -"well, I don't know if they're clean enough- eta... EZ! ez, ez , ez, ez zeuden nahiko garbiak. Beraz biokontroler jaunak 5 minutu itxaronarazi ninduen eta botak garbi-garbiak bueltatu zizkidan. Eta kanadiarrei berdina gertatu zitzaien kanping dendarekin. Lastima, ez dugu espezie berririk sortuko, baina biokontroleko esperientzia asko gustatu zait.

Auckland cityn ostatura iritsi eta nere gelakide Tina alemaniarrarekin buelta bat ematera joan nintzen, eta gero kanadiarrekin zerbeza batzuk hartzera joan ginen. Hurrengo egunean informazio pilaketa egin, Aucland-eko museo parea bixitatu -arte galeria eta gerra museoa, azken hau benetan latza- eta Mt. Eden -era abiatu nintzen. Hau Auckland-eko punturik garaiena da (200 metro baino gutxixeago) eta panoramika ederra eskaintzen du. Auckland inguru bolkanikoa da eta Mt Eden aktibitatez kanpo dagoen sumendia da. Halere berandu xamar iritsi nintzen, gaua zen eta argi sorta bat besterik ez nuen ikusi. Argazkia gaur ateratakoa da, burugogorrak jaio ginen eta berriz joan naiz Mt. Eden-era, argazkia egunez ateratzeko.

Hurrengo egunean ferry-a hartu eta Devonport-era joan nintzen. han ere ibilalditxoa egin, pare bat ttonttorretara igo eta lasai antzera ibili nintzen. Rangitoto sumendia begibistan nuela beti, pasia ederra izan zen. Gizon-aitona batekin hizketan aritu nintzen -hemengo aitonak ere oso jatorrak dirudite- eta gaztetan Parisen bizi izan zela kontatu zidan, Sorbonan ikasi zuela ta... pentsa ze gustora biok! bla-bla-bla aritu ta bideari jarraitu nion. Gauean errituala bihurtu den zerbeza sakratua edan nuen Tinarekin.

Tina oso pertsona kuriosoa eta eramanerreza da. Mas maja!

Eta ostegunean.... tatxan! sorpresa! zarauztar batzarra Mangere Bridgen! Pelaio Pelaio kantatzeko ez prezixamente baina... Jimmy duela bost urtetik bizi da NZ-n, eta bere lehengusua Haritz hemendik zebilela gehi Kemen eta Luken zarauztarkiwiak... eta zarauztarra ez bada ere beraien amatxo Janine, hori kuadrila! osteguna elkarrekin pasa genuen eta benetan egun ederra izan zen. Baserria ikusi, jolastu, kindira-haurreskolara joan (eta bere semetxoa jasotzera kamioiean joaten zen aitarekin flipatu), bapo jan, bla-bla egin eta gustora egon... gauen city-an parrandatxoa ere egin genuen kiwikuadrilarekin, ederki! gaur ordea komeriak, Rangitoto sumendira joateko asmoa nuen baina ferrya goizotxo ateratzen zen nere gustorako. Hurrengoan beharko!

Gaurko beraz relax eguna izan da. Datorrenerako prestatu, argazkiak atera eta ah! oraintxe gogoratu naiz! ez naizela Sky Tower-era joan! igual eguna horrekin borobilduko det. Halere ez naiz horrekin estutuko, berriz ere bueltatu beharko beidet Auckland-era.

San Pelaioak ondo-ondo pasa, eta nere partiak ere bete... nik zuen hemego partia disfrutatuko det hemen, eguzkirik ez bada ere.

Ondo bizi!

Gg

Egunak argitu du Hong Kong "herrian"!

2008-06-21T06:09:00.000-07:00

Ongietorriak familia, lagun, maitale eta gainontzeko kuxkuxeroak!

Alfonbra gorria jarrita, hona bitakora koaderno publikoaren inaugurazioa. Agian berandutxo? hiru egun badira Hong Kong-a iritsi nintzela. Aurretik pare bat egun egin nituen Parisen, lagunei agur esan etabar... lasai antzera, baina kontzentrazio baino, deskontzentrazioa gehiago izan zen. "Dena hartu ote dut? pasaportearen kadukatze data begiratu al dut? eta halako batian, Visak gehiago funtzionatzen ez badu?"

Orain artean behintzat dena oso ondo joan da. 11 orduko hegaldia eta gero, Hong Kong-a iritsi nintzen. Lehen inpresioa: Dragoi Bolako lehen ataletan azaltzen den irlez betetako itsasoa + zeru-arraskariak + Pasaiako portua, garabiz betea. Itsasoa oso marroia zegoen; dirudienez, azken 25 urteetako eurijasa handiena bota zuen duela astebete. Ta hola ta hola, inmigrazioa, autobusa, taxia... ostatura iritsi nintzen. Oso brutala! hemen gaudenak komentatzen aritu gera, bista eder-ederrak dituela, oso jatorrak direla, etab., eta baita oso merkea dela ere. HKn kriston beroa egiten du (30 gradu inguru) eta hezetasuna ere ez da nolanahikoa.

Eta ttur-ttur-ttur, Hong Kong-etik pasian ibili naiz azken hiru egun hauetan. Hong Kong irla ezberdinez + lur muttur batez osatuta dago. Irla nagusiak Hong Kong eta Lantau dira. Ba ni Hong Kong-en ibili nintzen. Bueltak emateaz aspertu nintzenean, hona iritsi aurretik argazkietan-eta ikusi nuen gauza bakarra ikustera joan nintzen: Buddha erraldoia, Lantau irlan. Eta zer da kontua eta lehen aipatu dizuedan eurijasagatik izandako lubiziak direla eta telesferikoa ez dabilela eta autobusean joateko ere bidea itxita dagoela! a ze amorrua! beraz Kowloon-era joan nintzen, tenpluak-eta jardinak-eta ikustera. Leher eginda negoenez, gutxi iraun zuen abenturak. Ostatura itzuli eta blablabla pixkat egin ondoren, lolo egitera joan nintzen.

Bigarren egunian (ez gaizki ohitu; ez pentsa hemendik aurrera hain detailatuta kontatuko dizuedanik dena, bi hilabete=60 egun dira eta karrete handia badaukat ere ez naiz idaztera etorri munduko beste puntara) Kwoloon a tope pateatu nuen, tenpluak, harresi hiria (ingelesen aurkako defentsarako eraikia duela 250 bat urte), plazaberdura (ta ez berdura; arraindegitik pasa ta sekulako sustua eraman nuen, edo nazka, edo lotsa ematen dit esateak baina botalarria sentitu nuen, arrainak tripabistan ikustean, baita arrain frexko frexkua ere, oraindik igeri... laster hiltzeko prest), 10.000 Buddhen tenplua (oso kuriosua, Buddha bere egoera guztietan... denok gara Buddha! eta tximu batek, argazkia ateratzen ari nintzaiola, ia eraso egin zidan) kaleko azokak (hemen Hello Kitty eta Doraemon nagusi, Araleren kartera "ofiziala" erosi nuen, bai!), dena txinoz betea, aizu! ze, noski: nik behintzat txinatarrak jatetxetan, "todocien-"etan eta eskolan ikustera ohitua nago soilik, behin edo behin taxista txinatarren bat ere bai Parisen, baina hemen suhiltzaileak, poliziak, baita eskaleak ere! txinatarrak dira. Eta honekin mito bat erori zait (badator deformazio profesionala): eskolan kontatu ziguten txinatarrena ekonomikoki talde autonomoa zela, eta holaxen berehala eskale txinatar bat, hau da, dependentea ikusteak ba... :S. Dena dela, egia da Hong Kong ez dela %100 Txina, sistema kapitalista, bla bla... Gauean ostatukideekin Victoria Peak-era joan ginen, Hong Kong-eko bista panoramikoa sudur parean izateko. Eta gero Lang Kwai Fong-era joan nintzen. Hemen ere badagoela parranda! tabernak aterik-pe ta musika a tope... hori bai, txinatar baino okzidentalak gehiago han. Eta hara hara non jarri zuten "teikiriiiiiiiiiisiiiiiiiii", Mika jauna alegia. Mundu globalizatu honetan... San Miguel garagardoa ere hemen nonnahi, etxian bezela! eta badira baita etxean bezelakoak ez diren gauzak ere: metroan isun bat irabazi nuen, nahi gabe ("first class" bagoian kolatu nintzen metroan, dirudienez) baina errebisore andereinoak ez zidan isuna ordainarazi (500 HK dolar, hau da 40 bat euro) eta gainera metroan nola ibili behar nuen klase magistrala eskaini zidan. Oso sanua, hemengo jendia.

Oh! eta ostatura, nire egun berean, Jonathan eta Daniel kanadiarrak iritsi ziren. Eta zer da kontua eta beraiek ere NZ doazela, eta zer da kontua eta beraiek ere igandean doazela eta zer da kontua eta hegaldi beran goazela! halere beraiek segidan Wellington-era doaz han geratzeko asmoz, eta nik ba bertan erabakiko dut zer egin, Rotorua aldera segi edo zuzenean Hego irlara joan.

Hirugarren eguna, gaurkoa: Macau-ra joateko asmoa nuen (portugaldarren kolonia izandako hiria) baina denboraz larri nabil. Atzo ikusi ez nituen azokak ikusi ditut eta gero kostaldera joan naiz, Avenue of Star-en pixkat pasiatu, itsasontzian ibiltzeko gogoz geratu eta holakoak egiten aritu naiz. Badirudi itsasontzian ibiltzeko erreserbatu beharra dagoela (ez, gerora jakin dut ez dagoela tiketak saltzen dituzten takillarik, makina batzutan, metroan bezala eta bezain merke, erosten direla txartelak). Eta biharkoa azken eguna izango da HKn, eta astelehenean, good morning Aotearoa!

Gastronomiari dagokionez, oso ondo... eskerrak 4 egun bakarrik pasako ditudan hemen, bestela Guru sumolari! beste detailetxo batzuk: aitonak oso majuak direla, eta baita amonak ere, umiak oso autonomoak (atzo 8 bat urteko ume bat taxia bera bakarrik hartzen ikusi nuen eta metroan ere ibiltzen dira), gizon askok barruko kamiseta erabiltzen dute (Txufo, zu bezela), eta emakumeek asko zaintzen dutela beraien itxura (txino punkiak, gotikoak, jipiak, pijiak, etab., bai bai, hemen txino bariedadia!).

Eta txorakeriak esateari laga eta ea txapa hau argazkiekin ilustratzen dizuedan, jartzen asmatzen badut behintzat.

Ondo bizi!

Gg

Euskeraz ulertzen ez duten lagunentzat, hitz emandakoa:

Tot be per aqui! quina calor que fa!
Tout marche bien ici! il fait super chaud!
Tudo bem, tudo bom! faz um calor de caralho!